ვ�ყავ�, ვარ და ვ�ქნებ� (Vნაწ�ლ�)

სახლშ� დავბრუნდ�. რომ დავწექ� ფ�ქრ� დავ�წყე. როგორც ყოველთვ�ს მთელ� დღე ,,გადავხარშე“, როცა �მ ნაწ�ლამდე მ�ვედ� ნ�კას, რომ შევხვდ� გულ� ამ�ჩქარდა. ალბათ გამ�ხარდა და მ�ხარ�ა, რომ ახალ� მეგობარ� შევ�ძ�ნე. კარგ� სჯობ�ა დავ�ძ�ნო...
არა, ვერაფრ�თ ვ�ძ�ნებ. სულ მასზე ვფ�ქრობ. ნეტევ �ს ვ�სზე ფ�ქრობს, ან რაზე ფ�ქრობს? ნეტევ მ�სთვ�სას ასეთ� მნ�შვნელოვან� �ყო ჩვენ� შეხვედრა? რა საყვარელ�ააა... �ქნებ, მხოლოდ თავს მაჩვენებს ასე და მეპრანჭება? ს�ნამდვ�ლეშ� კ� სულ სხვანა�რ�ა? არ ვ�ც�...
ერთ� სულ� მქონდა როდ�ს გათენდებოდა, რომ შევხვედროდ�. ძალ�ან მ�ნდოდა მასთან ერთად ყოფნა, ამას კ� ვერ ვხსნ�დ�.
როგორც �ქნა გათენდა. მთელ� ღამე თ�თქმ�ს არ მ�ძ�ნ�ა, მაგრამ 9 საათზე გამღვ�ძა. ავდექ�, თავ� მოვ�წესრ�გე, გამოვ�პრანჭე, ვ�საუზმე და მაშ�ნვე სანაპ�როსკენ გავეშურე. �მედ� მქონდა, რომ �ქ დამხვდებოდა, მაგრამ... ვერსად ვერ ვ�პოვე. დაახლოებ�თ ორ� საათ� ველოდე, მაგრამ არ მოვ�და. უკვე �მედ� გადამეწურა და ძალ�ან მოვ�წყ�ნე. ამ დროს კ� ვ�ღაცამ თვალებზე ხელებ� ამ�ფარა და მკ�თხა:
– აბა ვ�ნ ვარ?
გულ� ამ�ჩქარდა – მ�ს� ხმა �ყო. ხელებ� ჩამოვაღებ�ნე და მ�ვტრ�ალდ�.
– დ�დ� ხან�ა მელოდებ�? – წარბაწეულმა მკ�თხა.
– ვ�ნ გ�თხრა, რომ გელოდებოდ�? – გამომწვევად შევხედე.
– ჩემ� მოტყუება ასეთ� ადვ�ლ� არ არ�ს.
– არც ჩემ� გამოტეხვაა ასეთ� ადვ�ლ�.
– კარგ�, მგონ� ეს თამაშ� ,,ფრედ“ დამთავრდა.
– ვ�ნ გ�თხრა, რომ უკვე დამთავრდა?
бѓ“бѓђ бѓќбѓ бѓ�бѓ•бѓ” бѓ•бѓ�бѓЄбѓ�бѓњбѓќбѓ“бѓ�бѓ—.
– როგორ ხარ?
– კარგად, შენ?
– მეც. ერთ� სულ� მქონდა როდ�ს გათენდებოდა. – გამომ�ტყდა.
– რატომ? – �მედ� მქონდა, რომ რაც მ�ნდოდა �მას მ�პასუხებდა.
– ზღვა ძალ�ან მ�ყვარს და მაგ�ტომ.
– ააა... მოვ�წყ�ნე.
– თანაც შენ� ნახვაც მ�ნდოდა.
ახლა კ� გულ� ამ�ჩქარდა.
– მართლა?
– ჰო...
бѓќбѓ бѓ�бѓ•бѓ”бѓЎ бѓ’бѓђбѓ’бѓ•бѓ”бѓЄбѓ�бѓњбѓђ.
– შენ არგ�ნდოდა შენს მეგობართან შეხვედრა?
– რა თქმა უნდა, ჩემთვ�ს ყველა მეგობარ� ძალ�ან ძვ�რფას�ა. – �გ�ვე წ�ნადადება რომ ჩემთვ�ს ეთქვა ძალ�ან მეწყ�ნებოდა, მაგრამ მე არ დავ�ნდე.
– ჩემთვ�სას. – ოოო... ცოტა არ �ყოს მეწყ�ნა.
– მშობლებთან ერთად ჩამოხვედ�? – თემა შევცვალე.
– არა. ჩემ� მშობლებ� საზღვარგარეთ არ�ან, უკვე ხუთ� წელ�ა. ბ�ძაჩემთან, ბ�ცოლაჩემთან და მათ ქალ�შვ�ლთან ერთად ვ�სვენებ.
– ძმა ან და გყავს?
– კ�, ორ�ვწ – დაც და ძმაც. �ს�ნ�ც მშობლებთან არ�ან.
– ...ააა...
– დაგაბნ�ე?
– ს�მართლე გ�თხრა კ�.
– ჩემმა და–ძმამ მშობლებთან ერთად გადაწყვ�ტეს, მათ �ქ რაღაც ბ�ზნეს� აქვთ და საზღვარგარეთ ცხოვრება გადაწყვ�ტეს, მე კ� აქ ყოფნა ვარჩ�ე და ბ�ძ�ს ოჯახთან ვცხოვრობ.
– ააა... გასაგებ�ა. წარმომ�დგენ�ა როგორ გენატრებ�ან.
– ჰო, მაგრამ მა�ნც აქ ყოფნა მ�რჩევნ�ა.
– ალბათ მათთან ხშ�რად ჩად�ხარ.
– შენ წარმო�დგ�ნე მხოლოდ წელ�წადშ� ერთხელ.
– მასე �შვ�ათად რატომ?
– მათთან ერთად დ�დ სახლშ� ცხოვრება მოსაბეზრებელა, არ გეგონოს თავს ვ�ქებ, უბრალოდ...
– არა, არა, მჯერა შენ�.
– არაჩვეულებრ�ვ� ხარ. ნეტავ შენნა�რ� მეგობარ� ბევრ� მყავდეს.
– ნეტავ მეც.
– ძალ�ან ცხელა, მოდ� რამე დავლ�ოთ.
– კარგ� აზრ�ა.
– რას დალევ?
– რამე მ�ნერალურ წყალს. შენ?
– მეც, კარგ� �ქნება.
– კარგ�, წავ�დეთ.
– ორ� მ�ნერალურ� წყალ� თუ შე�ძლება.
ერთმანეთს თვალებშ� ვუყურებდ�თ და უს�ტყვოდ გვესმოდა ერთმანეთ�ს. ძალ�ან ბედნ�ერ� ვ�ყავ� და �მედ� მქონდა �ს�ც �მავეს გან�ცდ�და.
бѓ›бѓ—бѓ”бѓљбѓ� бѓ—бѓ•бѓ” бѓ”бѓ бѓ—бѓђбѓ“ бѓ“бѓђбѓ•бѓ“бѓ�бѓќбѓ“бѓ�бѓ— бѓ“бѓђ бѓ«бѓђбѓљбѓ�бѓђбѓњ бѓ‘бѓ”бѓ“бѓњбѓ�бѓ”бѓ бѓ”бѓ‘бѓ� бѓ•бѓ�бѓ§бѓђбѓ•бѓ�бѓ—. бѓ›бѓ�бѓЎ бѓ’бѓђбѓ бѓ”бѓЁбѓ” бѓЄбѓ®бѓќбѓ•бѓ бѓ”бѓ‘бѓђ бѓ•бѓ”бѓ  бѓ¬бѓђбѓ бѓ›бѓќбѓ›бѓ”бѓ“бѓ’бѓ�бѓњбѓђ.