| საიტის უკეთესად სანახავად გთხოვთ შეცვალეთ და შემოდით შემდეგი ბრაუზერებით: Mozilla Firefox, Google Chrome, Apple Safari, Netscape Navigator |
[sort]
-მაპატიეთ, ყველაფერი ჩემი ბრალია.
-რა თქმა უნდა შენიც. მოდი აქ ელენე.
-მა, არ მინდოდა, იცი რა უფ..რო.. სწო..რედ.
-მე ყველაფერი შენზე სწორად გავიგე, მამამისი ირაკლის უკან გავიდა და ელენეს წამოყვანა უნდოდა.
ელენე ისევ ირაკლის ამოეფარა უკან.
-იცით რა? აპატიეთ რა ერთხელ. რა მოხდა. შეცდომები ხო ყველას მოსდის.-ვცადე როგორმე გამომეყვანა ელენე სიტუაციიდან.
-მარი მართალია დაანებეთ თავვი.-გაიმეორეა ნინომ.
-მე არ მაინტერესებს 21საუკუნის ბავშვები რას ფიქრობენ.-თქვა მამამისმა დასტაც ელენეს ხელი და გამოიყვანა. ელენე ტიროდა. ძალიან შემეცოდა მეც, ნინოსაც და ირაკლისაც.
-დღეიდან არსად არ გახვალ, დასჯილი იქნები, მეგობრებსაც ვერ ნახავ და მარისთან დარჩენასაც ვერ ეღირსები და ახლა ვიცი როგორც მოგივლი.
როგორც მე შევატყე ელენეს ცემას აპირებდნენ.
-კი მაგრამ ეს ხომ არ შეიძლება. სხვა გამოსავალიც ხო არსებობს? დასჯა საკმარისი არაა? ახლავე გაუშვით ხელი, ვიცი მამა ხართ მაგრამ ის ჩემი მეგობარია. თქვენც უნდა ენდოთ.
-დროზე წადით აქიდან სამივე. ელენე ჩემი შვილია და როგორ დავსჯი თქვენი საქმე არაა. მამამისმა ელენე მოსახევისკენ წაათრია, ალბათ მანქნაში ჩასვამდა, სახლში წაიყვანდა და მერ კი უკვე წარმოდგენაც არ მინდოდა რას უზამდნენ.
ელე თვალს მოგვეფარა.
-ვაიმე ნინო ბოდიში რა, შენ ფარიზე ყველაფერი კარგად იყო და ახლა შენც სანერვიულო გაგიჩინეთ.
-ვაიმე მარი კარგი რა. ელე უკვე ჩემი მეგობარიცაა და მასზე ვნერვიულობ რა დორს ფართია.
-ვიცი, რამე უნდა გავაკეთოთ ესე ხო ვერ დატოვებთ?
-გაჩერდით გოგოენბო, ბოდიში, ვიცი ყველაფერი ჩემი ბრალია. ეს არ უნდა გამებედა როცა ვიცოდი როგორი მამა ყავდა.
-ირაკლი ეხლა ამის დრო არაა. მოვიფიქროთ რა რამე..
-რო გავყვეთ?-თქვა ნინომ.
-მე რა რო გავყვეთ, თან შეგვამჩნევს, მანქანაში ხო არ შევუხტებით.-ვთქვი მაგრამ მაინც შესახვევისკენ გაივხედე.
-ჯერ მანქანა არც გაუჩერებიათ, იქნებ ვიღონოთ რამე.-თქვა ირაკლიმ.
-ელენე უნდა მოვიტაცოთ. საფიქრალი დრო არ გვაქ. ეს მანამდე უნდა გავაკეთოთ სანამ მანქანას გააჩერებენ. ნინო მისმინე, შენ აქ დარჩი და ტაქსი გააჩერე, მე და ირაკლი წავალათ და ელენეს მვიტაცებთ. ირაკლი შენ ელენეს ხელს მოკიდებთ და მე შენ და ელე გამოვიქცევით ტაქსისკენ და სადმე წავალათ.
-და სად მარ?
-ნინო ამის დრო არაა, საქმეს მივხედოთ.
ვიცი დიდ რისკზე მივდიოდით, მაგრამ დიდი მისიაც გვქონდა, მეგობარი უნდა გადაგვერჩინა.
ელეს მამა ძაან ეჩხუბებოდა, სახეშიც გაარტყა.
-ირაკლი ამის ყურება მე არ შემიძია, მიდი დროხე.
ირაკლიმ ელეს ხელი დაავლო. მამამისი გამოგვეკიდა. სამივე სწრაფად გავიქეცით და ტაქსში შევხტით.
-პრდაპირ წავიდეთ-ვთქვი მე.
-მარი პირდაპირ რატო?
-ჯერ მთავარია მამამისი არ დაგვეწიოს და სად წავალთ გზაში მოვიფიქროთ ოღონ დროზე.
ელენე კანკალებდა.
-ბავშვებო დიდი მადლობა, მაგრამ მამაჩემი რო გვიპოვის ყველას მაგრა დაგვერხევა.
-ელე აბა იქ დამეტოვებინე? წარმოგიდგენია რას გიზამდა?
-ვიცი ვიცი, და სად წავიდეთ?
-ჩემთან ვერ მივალთ,-ვთქვი მე.-სადემ ისეთ ადგილას უნდა მივიდეთ რო მამაშენმა არც კი იფიროს.
-ჩემთან წავიდეთ-თქვა ნინომ-მამამისი არც კი მიცნობს.
-კარგი იდეაა მაგრამ მშობლებს რას ეტყვი?
-სახლში მარტო ვარ. ბებია ჩემთან ცხოვრობს მაგრამ დაახლოებით 1კვირა არ იქნება.
-კარგი.
-ბავშვებო საით მიდიხართ გადაწყვიტეთ?-გვითხრა ტაქსისტმა.
-დიახ. ნინომ მისამართი უთხრა.-და თუ შეიძლება მალე მივიდეთ რა.
-ისე ელე ხო გეუბნებოდი ეს არ უნდა გექნა.-ვუთხარი მე.
-მარი ელე რა შუაშია ჩემი ბრალია.
-არა, ჩემი ბრალიცაა,-თქვა ელენემ.
-კარგით დაწყნარდით. -ნინო ამშვიდებდა.
როგორც იქნა მივედით ნინოსთან. შევედით ნინოს ოთახში.
-ვაიმე ბავშვებო რა ვქნათ?
-როდისმე მაინც მოვა მამამისი.-თქვა ნინომ.
-ხო მაგრამ ჯობია აქ ვიყოთ სანამ წყენა გადაუვლის. ყოველშემთხვევაში თუ არ გადაუვვლის ცხელ გულზე მაინც არ იქნება.
-მე მივლ და ბოდიშს მოვუხდი.-თქვა ირაკლიმ.
-არამგონია შენი ბოდიშით ელენეს ეშველოს, თუმცა მაინც კარგს იზამ.
ელენემ ტირილი დაიწყო. და მეც ავყევი უნებურად.
-დაწყნარდით რა. - როგორმე მოგვარდება ყველაფერი.-გვამშვიდებდა ნინო.
-კარგი ხო.-მე დავწყნარდი მაგრამ ელე ვერ გაჩერდა.
კარებზე ბრახუნი გაისმა.
-ნინო ვინმე უნდა მოსულიყო?
-აააა... ვა........იიიიიიი....მეე.....არააა.....
-გააღე რა სანამ შემოამტვრევენ.
ნინომ გააღო და ელეს მამა დაგვადგა.
-მაინც ვერ დამემალებოდით.
-მამა, ხო გითხარი არ მინდოდა.
-ეხლა თქვენს მშობლებთანაც დავრეკავ.
-ჩვენ უბრალოდ ელენეს ვიცავდით.-უთხრა ირაკლიმ.-თან გოგოების არფერ შუაში არ არიან. ყველაფერი ჩემი და ელენეს ბრალია. ის ფაქტიც და საერთოდ ყველაფერი.
-მე ეგ არ მაინტერესბე. ელენე ეხლა სახლში წამოვა. გოგოების მშობლებთან გადავრეკავ. ირაკლისთან და მაგის მშობლებთან კიდე ცალკე სალაპარაკო მაქვს.
-კარგით, მაგრამ გოგოებს და ელენეს არაფერი დაუშავოთ რა.
ელენე მამამისმა წაიყვანა და ჩვენ მარტო დავრჩით.
-ვაიმე რა ვქნათ?-თქვა ნინომ.
-უკვე აღარ ვიცი. ჩვენი ამბავი სანერვიულო არაა. ნომრები არ იცის, თან რომც გაიგოს არაფერი დაგვიშავებია.
-აუ ნეტა ელეს რა ელოდება?-თქვა ირაკლიმ.
-ბავშვებო დაჯექით. ეხლა ჩაი დავლიოთ დავწყნარდეთ, დავისვენოთ და ხვალ რამეს გავიგებთ ელენეზე. დარჩებით დღეს ჩემთან?
-მე ვერა, უნდა წავიდე, თან ვერ შეგაწუხებ. მშობლებსაც ყველაფერს მოვყვები, მაინც ვერ დავმალავ. მე არაფერი არ მიჭირს. ელეს მიხედეთ.-თქვა ირაკლიმ და გავიდა.
მარტო დავრჩით მე და ნინო.
მეექვსე ნაწილის დასარული. ბოდიში ბავშვებო რაღაც პრობლემები იყო და ადრე ვერ ავტივირთე. გაგრძელება რა თქმა უნდა იქნება. :) :* |
|
|
|
|
 ინფორმაცია |
| ჯგუფ guest-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება. |
|
|
