[b][/b]
დავდგი თუ არა თბილისის მიწაზე ცუდად გავხდი .მახსენდებოდა ყოველი წამი წუთი და საათი გატარებული ლუკასtან და როგორ მინდოდა ჩემთან ყოფილიყო. მაშინ კარებში დედიკოდა მამა დამხვდნენ ჩამსვეს მანქანაში უკვე ვიცოდი ხმას არ იღებდნენ დიდ სურპრიზს მიმზადებდნენ.შევედი და ქვეყნის ხალხი დამხვდა ისე მოხდა რომ სასაცილოც კი არის რომ დაბადების დღე დამვიწყებოდა ბევრი საჩუქარი მივიღე დედიკომ მამამ აი ფედი მაჩუქეს გამიხარდა მართლა გავიქეცი მაშინვე და ჩემი და ლუკას საყვარელი სიმღერები ჩავტვირთე.იმ ღამეს თეკლამც დამირეკა და ბევრი მელაპარაკა
-აბა შევხვდეთ ხვალ(თეკლა)
-კი გოგო მომენატრე შე გიჟო(მე)
-გოგო რამდენი მაქ მოსაყოლი(თეკლა)
-მიდი მოყევი აბა(მე)
-გოგო გახსოვს მაშინ ზღვაზე თვალებს რო ვაცამცამებდი აქეთ იქით მე და თოკო ერთად ვართ(თეკლა)
-ვაიმე როგორ გამხარე საყვარელო გილოცავ(მე)
-მარა გოგო ცუდი ამბავიც მაქ იმის მერე რაც წახვედი ლუკა თავის თავს აღარ გავს სულ სვამს და დადის აქეთ იქით სხვადახვა გაურკვეველ ხალხთან ერთად
-ვაიმე თეკლა ვერ ვივიწყებ მაგ იდიოტს მარა ისე მაწყენინა რომ.....
მეორე საღამოს მე და თეკლა შევხვდით იმან თავისი ამბავი მომიყვა მე ჩემი და ასე.გამოვედით გარეთ ასე ღამის 11 იქნებოდა უკვე თეკლამ მაღაზიაში რაღაცას ვიყიდი და მოვალო მაღაზია ქუჩის მეორე მხარეს იყო რაღაცა იყიდა ცარიელი გზა იყო მე ტელეფონზე დამირეკეს ავიღე და უცებ რაღაც კივილის ხმა გავიგე მივბრუნდი თუ არა გული კინაღამ ამომივარდა .თეკლააააააა ვიყვირე თეკლა გზაზე იწვა დამნაშავე მძღოლი კი უკვე მის გვერდზე თეკლაააა ნაცნობმა ხმამ იყვირა გვერდზე.ჩავთვალე ყურდღება არ მიმექცია რომ მივარდი თეკლას ტრამვა ქონდა თავზე შევეცადე წამოყენებას და უცებ ვიღაცის ხელი შემეხო გამოვიხედე და ცრემლები გადმომვარდა ეს ლუკა იყო ძალიან ძალიან მაგრა მომეხვია ისე როგორც არსდროს ისე ლამაზად და სიყვარულით მე კი მის მხარზე ვტიროდი მძღოლმა სასწრაფო გამოიძახა.სასწრაფომ თეკლა წაიყვანა მე კი ლუკამ ჩამისვა მანქანაში და გავყევით მთელი გზა ხმა არ ამოგვიღი ლუკა ასეთი არასდროს მენახა მოუწესრიგებელი ნაღვლიანი თვალებით.მივედით და ექიმმა გვითხრა რომ მხოლოდ და მხოლოდ მცირე ტვინის შერყევა ჰქონდა.ლუკასთან მივედი და მოვეხვიე თეკლა იმ საღამოსვე გამოწერეს და ერთად წავედით სახლში დედამის ავუხსენი რაც მოხდა და წამოვედი.ქვევით ჩამოვედი და ლუკა დამხვდა მაგრამ თითქოს არ დამინახვს
-მოიცადე(ლუკა)
-რა გინდა შენ ხომ ხვდები მე მხოლოდ თანაგრძნობა მჭირდებოდა(მე)
-მე შენ მიყვარხ(ლუკა)
-არც კი დაამთავრო წავედი არ გამომყვე(მე)
გამომყვა მაგრამ არ შემიმჩნევია მეორე დღეს თეკლასთან გავედი თეკლა კარგად იყო თოკოც იქ დამხვდა და გადამეხვია მომიკითხა.სასეირნოდაც გამოვედით მთელი დღე ლუკა მანქანით დაგვყვებოდა თეკლა მეუბნებოდა გეყოფა ნუ აწვალებო მაგარმ მე არა .თეკლა სახლში რომ ავუშვი ფეხით დავაპირე წასვლა მაგრამ ლუკა გამომყვა.შუა გზაში ვიღაცა ბიჭი ამეკიდა
-ე არ გინდა გავიცნოთ ერთმანეთი
-გაიწი ბიჭო გაიარე რა (მე)
-კაი დაიკო რატო გაბრაზდი
- მე არც შენი დაიკო ვარ და სანამ მიგიღია სახეში გამსწარი აქედან
ბიჭმა ჩემსკენ წამოიწია და ხელით დამიჭირა ამ დროს მანქანიდან ჩემი პრინცი გადმოხტა იმ ბიჭს მაგარი თხლიშა ხელი მომ კიდა და მანქანისკენ გამაქანა.ჩავჯექით როგორც ყოველთვის თავი დავიფასე.
შენს გარეშეც მოვახერხებდი როცა კარგად ვიცოდი რომ მის გარეშე სად შეიძლება ავღმოჩენილიყავი.ხმა აღარ ამომიღია მაგრამ მის სახეზე კარგად ვგრძნობდი მის დაღონებას.სახლში რომ მივედით მადლობა გადავუხადე და გადავედი.სახლში კინაღამ ვიკივლე სიხარულისაგან.ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა გადავწყვიტე ლუკასთვის მეპატიებინდა რადგან ძალიან მიყვარდა იმ საღამოს ბევრი ვურეკე მაგრამ არ აიღო მეორე დღესაც და რო დავეჭვდი დედამისთან ავედი დედამისმა მითხრა რომ არც კი იცოდა ყველას გადავურეკ მაგარმ მის სამყოფელი არავინ იცოდა და ბოლოს გამახსენდა სად შეიძლება ყოფილიყო.....